Parkingi i garaże dla samochodów cz. 2 – wymagania przeciwpożarowe dla garaży

Wymagania przeciwpożarowe dla garaży. Pierwsza część artykułu została poświęcona nowym rozwiązaniom dotyczącym parkingów i garaży dla samochodów, które zostały wprowadzone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. poz. 2285). Nowelizacja obowiązuje od 1 stycznia 2018 r. Przedstawione dotychczas zagadnienia mają szczególnie istotne znaczenie przy sporządzaniu projektów zagospodarowania działki lub terenu dla przedsięwzięć budowlanych obejmujących usytuowanie na nieruchomości stanowisk postojowych dla samochodów.

Niniejsza część zawiera natomiast zestawienie najważniejszych zmian przepisów, dokonanych powyższą nowelizacją, w zakresie bezpieczeństwa pożarowego garaży zamkniętych i otwartych. Tym samym zostaną omówione zagadnienia związane z wymaganiami przeciwpożarowymi dla garaży, uregulowanymi w rozdziale ósmym działu szóstego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422, z późn. zm.) (dalej: „rozporządzenie w sprawie warunków technicznych”).

W zakresie strefy pożarowej:

W wyniku wprowadzenia nowych przepisów uległ zmianie sposób zabezpieczenia przeciwpożarowego wielokondygnacyjnych garaży podziemnych zamkniętych. W § 277 ust. 3 zd. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jednoznacznie wskazano, że w przypadku projektowania tego typu garaży należy stosować stałe samoczynne urządzenia gaśnicze wodne. Powyższy obowiązek nie jest uzależniony ani od wielkości zaprojektowanej powierzchni strefy pożarowej, ani od powierzchni całkowitej garażu. Istotne jest, aby garaż zamknięty obejmował więcej niż dwie kondygnacje podziemne lub znajdował się poniżej drugiej kondygnacji podziemnej. Jedynie w przypadku strefy pożarowej wielokondygnacyjnego garażu zamkniętego, która posiada bezpośredni wjazd lub wyjazd z budynku, nie ma wymogu stosowania opisanych urządzeń, co wynika wprost z § 277 ust. 3 zd. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Ponadto zgodnie z nowym brzmieniem ust. 4 ww. paragrafu, obowiązek stosowania w garażu zamkniętym instalacji wentylacji oddymiającej powiązano z jego strefą pożarową. Dotychczas decydujące znaczenie miało kryterium powierzchni całkowitej garażu. W przypadku gdy powierzchnia ta przekraczała 1500 m2, należało stosować samoczynne urządzenia oddymiające. Obecnie, w wyniku nowelizacji w § 277 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych określono, że wymóg stosowania instalacji wentylacji oddymiającej w garażu zamkniętym dotyczy strefy pożarowej, której powierzchnia przekracza 1500 m2. Ponadto obowiązek ten odnosi się również do strefy pożarowej garażu nieposiadającej bezpośredniego wjazdu lub wyjazdu z budynku. Tym samym w powyższym zakresie wprowadzono zupełnie nowe kryteria.

W kwestii wyjść ewakuacyjnych garażu:

Znaczące zmiany wprowadzono również w zakresie kryteriów decydujących o konieczności zaprojektowania wyjść ewakuacyjnych. Nowy przepis § 278 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych odnosi obowiązek zapewnienia co najmniej dwóch wyjść ewakuacyjnych m.in. do powierzchni strefy pożarowej garażu, a nie jak dotychczas do powierzchni całkowitej jego kondygnacji. Zgodnie z brzmieniem powyższego przepisu sprzed zmiany wyjścia ewakuacyjne należało usytuować na każdej kondygnacji garażu, której powierzchnia całkowita przekraczała 1500 m2. W wyniku nowelizacji wprowadzono obowiązek zapewnienia minimum dwóch wyjść ewakuacyjnych dla strefy pożarowej garażu o powierzchni przekraczającej 1500 m2. Ponadto obowiązek ten dotyczy również inwestycji, w przypadku których strefa pożarowa garażu posiada więcej niż 25 stanowisk postojowych i nie jest wyposażona w instalację wentylacji oddymiającej. Przy czym tak, jak dotychczas jednym z wyjść ewakuacyjnych może być wjazd lub wyjazd.

Nowelizacja objęła również swoim zakresem przepis § 278 ust. 2 ww. rozporządzenia. Obecna treść przepisu określa, że w przypadku strefy pożarowej garażu obejmującej więcej niż dwie kondygnacje wyjścia ewakuacyjne należy zapewnić na poziomie każdej kondygnacji. Długość przejścia od stanowiska postojowego do najbliższego wyjścia ewakuacyjnego nie może przekraczać w garażu zamkniętym 40 m, zaś w garażu otwartym 60 m. Jednakże stosownie do § 278 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych  długość przejścia w garażu zamkniętym (czyli 40 m) może być powiększona zgodnie z zasadami określonymi w § 237 ust. 6 i 7 powyższego rozporządzenia, a więc przy użyciu wskazanych w tych przepisach urządzeń. Należy jednak zwrócić uwagę, że w przypadku zastosowania w garażu zamkniętym instalacji wentylacji oddymiającej strumieniowej, z uwagi na jej specyfikację działania, nie można zwiększać powyższej długości przejścia stosując samoczynne urządzenia oddymiające uruchamiane za pomocą systemu wykrywania dymu, co wynika z § 278 ust. 3 zd. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Nowe brzmienie nadano § 278 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym wyjście ewakuacyjne powinno być dostępne także w przypadku zamknięcia wjazdu lub wyjazdu z garażu lub bramy między strefami pożarowymi. Tym samym doprecyzowano, że dostęp do wyjść ewakuacyjnych powinien być zachowany także w przypadku prowadzenia ewakuacji przez wjazd lub wyjazd z garażu.

W wyniku nowelizacji do § 278 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych przeniesiono dotychczasową treść ust. 4 tego paragrafu. W związku z tym obecnie przepis ten stanowi, że jeżeli poziom parkowania nie leży wyżej niż 3 m nad poziomem terenu urządzonego przy budynku, za wyjście ewakuacyjne mogą służyć nieobudowane schody zewnętrzne.

W § 278 ust. 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych uregulowano kwestię oddzielenia w garażu podziemnym, w razie pożaru, stref pożarowych od siebie oraz od kondygnacji nadziemnej budynku. W porównaniu z treścią ust. 5, który dotychczas normował te kwestie, w ust. 6 dokonano zmiany polegającej na zastąpieniu powierzchni kondygnacji garażu podziemnego powierzchnią jego strefy pożarowej. W obecnym stanie prawnym to strefa pożarowa o powierzchni powyżej 1500 m2 powinna, w razie pożaru, mieć możliwość oddzielenia od innej strefy pożarowej oraz od kondygnacji nadziemnej budynku za pomocą drzwi, bram lub innych zamknięć o klasie odporności ogniowej nie mniejszej niż E I 30. Przed zmianą powyższe oddzielnie było wymagane nie przy strefie pożarowej, tylko przy kondygnacji garażu podziemnego o powierzchni większej niż 1500 m2.