Kondygnacja podziemna

Od 1 stycznia 2018 r. obowiązuje znowelizowany przepis § 3 pkt 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422, z późn. zm.) (dalej: „rozporządzenie w sprawie warunków technicznych”), określający definicję legalną kondygnacji podziemnej. Pod pojęciem kondygnacji podziemnej należy rozumieć kondygnację zagłębioną poniżej poziomu przylegającego do niej terenu co najmniej w połowie jej wysokości w świetle, a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację.

Przed 1 stycznia 2018 r. kondygnacją podziemną była jedynie kondygnacja zagłębiona ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu oraz każda usytuowana pod nią kondygnacja. Zmiana definicji kondygnacji podziemnej zawartej w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych rozwiązuje wiele wątpliwości interpretacyjnych powstałych na tym tle oraz ułatwia projektowanie budynków na obszarach, na których występują różne rzędne terenu, np. na skarpach.

W poprzednim stanie prawnym wymóg „zagłębienia z każdej strony” był wielokrotnie niemożliwy do wykonania, np. przy projektowaniu budynku z garażem podziemnym wjazd do garażu powodował, że kondygnacja nie była zagłębiona ze wszystkich stron co najmniej do połowy wysokości. W przypadku obiektów usytuowanych na terenach górskich kondygnacje podziemne były sztucznie zasypywane przez inwestorów, aby wykazać odpowiednie zagłębienie. Obecnie powyższe problemy już nie występują, definicja jest jasna i nie budzi wątpliwości. Zmianę w tym zakresie rozporządzenia w sprawie warunków technicznych należy przyjąć z zadowoleniem. Pamiętać jedynie trzeba, aby w projekcie budowlanym wykazać chociażby z jednej strony odpowiednie zagłębienie.